"Rouw hoeft niet opgelost te worden. Wel gezien, gehoord en erkend.”

Van jongs af aan ben ik nieuwsgierig geweest naar wat mensen beweegt. Naar wat zichtbaar is, maar ook naar wat onder de oppervlakte leeft. Misschien omdat ik zelf al vroeg aanvoelde wat er in mijn omgeving speelde. Ik keek, luisterde en voelde veel, vaak nog voordat er woorden voor waren. Die nieuwsgierigheid naar mensen en hun verhalen is altijd gebleven.

In mijn eigen leven heb ik ervaren dat verlies vele gezichten kent. Verlies van veiligheid, van vanzelfsprekendheid, van verwachtingen en van het beeld dat je hebt van hoe het leven zou lopen. Als moeder van een zoon met een ernstig meervoudige beperking weet ik bovendien hoe het is om te leven met levend verlies: een vorm van rouw die niet eindigt, maar steeds opnieuw om aandacht vraagt. Daardoor draag ik ook brussen, en in het bijzonder mijn eigen dochter, een extra warm hart toe.

Jarenlang dacht ik dat altijd doorgaan gewoon bij mij hoorde. Ik hield alle ballen hoog, sliep weinig en was alweer met het volgende bezig voordat het vorige was afgerond. Pas later ontdekte ik dat dit niet zozeer iets zei over wie ik ben, maar over hoe ik had leren overleven. Ik ging begrijpen hoe verlies, hechting en ervaringen uit het verleden invloed hebben op de manier waarop we reageren wanneer het leven ons uit balans brengt.

Vanuit mijn eigen ervaring met verlies ben ik gaan begrijpen dat hoe je overleeft altijd verbonden is met wat je hebt verloren. Dat inzicht vormt de basis van mijn werk. Niet om mensen te vertellen hoe zij moeten rouwen, maar om samen te onderzoeken wat hun manier van overleven hen heeft gebracht, waar die bescherming ooit nodig was en of die vandaag nog helpend is.

Door mijn werk, opleidingen en levenservaring weet ik hoe groot de invloed van verlies kan zijn. Verlies gaat vaak niet alleen over wat er is gebeurd, maar ook over hoe ermee is omgegaan. Over de ruimte die er wel of niet was voor verdriet, boosheid, vragen of gemis. Wat onuitgesproken blijft, kan ons lang blijven beïnvloeden. Niet alleen in onze gedachten, maar ook in ons lichaam, onze relaties en de manier waarop we in het leven staan.

Voor mij begint goede begeleiding niet bij een oplossing, maar bij een ontmoeting. Bij iemand die zonder oordeel luistert, afstemt en ruimte maakt voor wat er leeft. Vanuit veiligheid en verbinding kan stap voor stap beweging ontstaan. Niet door te forceren, maar door aan te sluiten bij wat iemand op dat moment nodig heeft.

Ik geloof dat rouw een normaal onderdeel is van het leven. Hoe meer we er samen over durven praten, hoe minder mensen zich er alleen in hoeven te voelen. Mijn missie is daarom, zowel in individuele begeleiding als in trainingen, workshops en lezingen, om rouw en verlies zichtbaar en bespreekbaar te maken. Op de werkvloer, in het onderwijs, binnen de zorg en overal waar mensen elkaar ontmoeten.